DERTIGSTE STERFDAG VAN MERE EUDOXIE - EERSTE HEGOUMENA VAN HET POKROV-KLOOSTER TE BUSSY-EN-OTHE (F)


Dertig jaar geleden werd mère Eudoxie geboren voor de eeuwigheid. Zij was de stichteres en eerste hegoumena van het Pokrov-klooster te Bussy-en-Othe (F).

Mère Eudoxie - in de wereld Catherine Courtin - wordt geboren op 23 november 1895 in Yalta op de Krim. Haar vader is Fransman, woonachtig in Rusland, haar Russische moeder is een dochter van Generaal Borisoglebski. Al op het lyceum in haar geboorteplaats komt zij in contact met de rector en godsdienstleraar van het lyceum, de priester Serge Chtchoukin (1873 - 1931), wiens persoonlijkheid een sterke invloed op haar heeft. Hij is een priester met een ruime culturele achtergrond; hij staat dicht bij het volk, maar is tevens in contact met de schrijver Tchechov en de filosoof Serge Boulgakov.In 1920, midden in de troebelen van de Revolutie, terwijl de Krim voor de Wit-Russen verloren gaat en in de handen valt van de Bolsjewieken, huwt Catherine de jonge historicus M. Mechtcheriakov, die een geestelijk kind is van de priester Serge Boulgakov, de filosoof die priester werd. Ook Mechtcheriakov bereidt zich voor op het priesterschap. Maar twee jaar later, op weg naar Moskou waar hij de priesterwijding zou ontvangen, sterft Mechtcheriakov aan tyfus. De jonge weduwe vindt in Moskou steun en troost bij vader Serge Chtchoukin, die zojuist vrijgelaten is na een jaar gevangenisstraf, die hem door de Sovjet-autoriteiten was opgelegd, na de val van de Krim.Dit hernieuwde contact met vader Serge draagt in hoge mate bij tot het besluit van Catherine de sluier aan te nemen. In de maanden die volgen, bezoekt zij verschillende kloosters in Moskou, Optino, Gomel en Kiev. Daarna keert zij naar de Krim terug, waarr zij in 1927 in het geheim haar monastieke geloften aflegt in de handen van schimonach* Sofroni. Deze beroemde staretz was naar het klooster van de Moeder Gods van Kazan in Kisseltache gevlucht, waarheen Catherine's oudere zuster, mère Dorothée, haar reeds was voorgegaan. Dit klooster lag zeer geïsoleerd in de bergen, noordelijk van Yalta.In 1932 wordt mère Eudoxie gearresteerd door de Sovjet-autoriteiten, tijdens een van de heftigste anti-kerkelijke campagnes; zij dankt haar leven aan haar Franse paspoort. Daarmee kan zij, samen met haar moeder en oudere zuster, uitwijken naar Frankrijk. Aangekomen in Parijs, wordt zij opgenomen door metropoliet Evlogi, die haar onderbrengt op het Instituut St. Serge, waar zij gedurende twee jaar Engelse les geeft aan die studenten, die zich voorbereiden op een post-ßlicenciaatscursus in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten.In 1934 neemt mère Eudoxie haar intrek in de "foyer russe" aan de rue de Lourmel, gesticht door mère Marie Skobtsov in het kader van de "Action Orthodoxe". (Mère Marie werd in 2003 gecanoniseerd en is inmiddels bekend als "mère Marie van Parijs"). Maar het verschil in opvatting over het kloosterleven tussen beide monialen, doet mère Eudoxie in 1938 ertoe besluiten de "foyer russe" te verlaten. Zij geeft de voorkeur aan een meer traditioneel, contemplatief kloosterleven, terwijl mère Marie een sociaal actief monachisme voor ogen staat.Samen met haar zus, mère Dorothée, mère Théodosie en mère Blandine, sticht mère Eudoxie een kleine monastieke gemeenschap, toegewijd aan de ikoon van de Moeder Gods van Kazan in Moisenay bij Melun. Daar brengen ze, onder veel ontberingen, de tweede wereldoorlog door, steeds geestelijk ondersteund door hun geestelijke vader Kyprian (Kern) en later vader Euthymios (Vendt).Na de tweede wereldoorlog verwerft de kleine gemeenschap een groot buitenhuis in het gehucht Bussy-en-Othe, dat hun wordt nagelaten door Boris Eliachevitch - emeritus hoogleraar in rechtswetenschappen; alleen mère Dorothée blijft achter in Moisenay. In Bussy stichten de monialen een klooster, toegewijd aan de Bescherming van de Moeder Gods (Pokrov). In de geitenstal, behorend tot het buitenhuis, wordt met veel liefde een kleine kapel ingericht en op 2 juli 1946 wordt daar voor het eerst, met zegen van metropoliet Evlogi, de Goddelijke Liturgie gecelebreerd. Op 25 november 1948 komt metropoliet Vladimir de kerk inwijden en tijdens deze ceremonie ontvangt mère Eudoxie de wijding tot hegoumena. Door het tekort aan priesters, waar het Aartsbisdom in de jaren 1950 - 1970 onder gebukt gaat, is gedurende lange tijd geen priester ter plaatse; daardoor wordt mère Eudoxie een werkelijke geestelijke moeder, die op elk gebied leiding weet te geven aan de kleine monastieke gemeenschap.Al snel geraakt de communiteit is bloei: er komen monialen bij: mère Ija en mère Serge, op wonderbaarlijke wijze ontsnapt uit de Sovjet-unie; van her en der uit de emigratie komen ze, zowel vrouwen van eenvoudige afkomst, maar ook uit de intelligentia en de adel en leggen de monastieke geloften af in Bussy: mère Joanna, mère Thais, mère Paraskeva, mère Serafima; mère Glafyra komt uit Griekenland, mère Marie uit Engeland, mère Alexandra uit Roemenië; zij zal later een klooster zal stichten in de Verenigde Staten. En zo ontstaat een waarlijk internationaal samengestelde kloostergemeenschap, die op een gegeven moment veertien monialen telt. En zo is het vandaag nog steeds en het is karakteristiek voor het Pokrov-klooster. Er heerst nog steeds die openheid van geest van de profetische visie van de stichteres, die een traditioneel Russisch klooster voor ogen had, dat tegelijk open staat voor de wereld, voor de cultuur in het algemeen, zonder fanatisme, zonder fyletisme, zonder ethnische of nationalistische begrenzing. "Altijd strikt maar zonder starheid, wars van willekeurige experimenten maar open voor de Geest, liet mère Eudoxie zich steeds leiden door haar intuïtie; zij liet zich niet inperken binnen de grenzen van het traditionele monachisme, maar wilde in contact blijven met de wereld rondom. ( ... ) Wie haar voor het eerst ontmoette, was geboeid door haar vastbeslotenheid, die gepaard ging met grote tederheid; ze wist humor met ernst te verbinden en ze had een natuurlijke aanleg leiderschap met zachtheid te paren, waardoor ze in staat was een gemeenschap op te bouwen, samengesteld uit zoveel persoonlijkheden, die naar Bussy kwamen uit alle windstreken" schrijft Nikita Struve over haar in de "Vestnik" van 1977

De twee laatste jaren van haar leven waren moeilijk. Verzwakt na een verwaarloosde griep, kwam zij haar cel niet meer uit. Op 24 juni 1977 stierf mère Eudoxie. De begrafenisdienst vond plaats op 27 juni in de kloosterkerk en werd gecelebreerd door Z.E. Aartsbisschop Georges (Wagner), indertijd nog hulpbisschop, samen met archimandriet Job (Nikichine), biechtvader van de communauteit, aartspriester Nicolas Obolensky, priestermonnik Gabriël (Pataci) en aartspriester Pierre Struve, die de diensten in het klooster celebreerde.Mère Eudoxie ligt begraven op de gemeentelijke begraafplaats van Bussy-en-Othe.